Asabiyetime uyandığım her günün sabahında olduğu gibi
yine bir baÅŸ aÄŸrısı, yine bir nefes darlığı…
Düşlerimin sıkıntılı, buğulu yaşattıklarının ardından
ve içimde bıraktığı hislerin akabinde gelişen bir asabiyet kurgusu belkide.

ya da…
…
Bazen insanların umursamazlığı ve de bana dokunmayan bin yaşasın mantığıyla hep zorda olanları unutması,
beni kızdırsa da sonra sonra farkına varıyorum.

“kimseyi hiç bir ÅŸey için zorlayamam!!!”…
…
Geçenlerde düşündüm de rahatsızlığımı bilip de aramayan sormayan
o kadar çok kiÅŸi var ki…
Beraber yediÄŸimiz beraber içtiÄŸimiz arkadaÅŸlar buruldum az da olsa…
En zor anımda yanımda olmayı bilen arkadaşlarım bu sefer yoktu yanımda korktum.
Yapayanlız kaldığımı düşünerek öyle büyük krizler yaşadım ki kendi içimde
bir an hayatın en uç çizgisinde buldum kendimi…

Bıraktım orada herÅŸeyi….
…
Bir başka diyarda benim için methiyeler düzen o kadar insan varmış
sonra sonra duyuyorum onların söylediklerini…
bazen övünüp kabarırken,
bazense anlattıkları kişinin kim olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Sanki…
sanki ben deÄŸilim…

Kurcalamıyorum daha fazla….
…
bazen dostlarım gelip kapımı çalıyorlar
sevdiklerinden sanırım hal hatır soruyorlar
kapatıveriyorum yüzlerine kapıyı
birkaç gün öncenin acısı hala kuyruk sokumumda…
üzerine düştüğüm kalça kemiÄŸim sızlıyor, ve tabi insanlığım…

Yatıp uyuyorum…