Çaresiz 12. Bölüm

Aradan neredeyse koca bir ay geçmişti. Günlerdir tenine dokunmak bir yana yüzünü bile görememişti. Son buluşmalarında yanından ayrıldıktan sonra eve gidip kazağını çıkararken kokusunun sindiğini farkettiğinde sevinçten deliye dönmüştü. 2 gece boyunca sarılıp kazağa kokusunu alabildiği her milimetreyi burnuna yapıştırıp koklamıştı…
Bir kaç günde bir telefonda kısa konuşmalar dışında da konuşamamıştı. Yattığı yerden kafasını kaldırıp duvardaki saate baktı 10′ a geliyordu. Telefonuna uzandı rehberden numarasını seçti fakat daha sonra musait olmamasından çekinerek aramaktan vazgeçti.
Birkaç saniye telefon elinde bekledikten sonra mesaj kısmını açıp yazmaya başladı…

zindanGünlerdir zindanda gibiyim,
Denize nazır mahpusluğun esiriyim…
Önümde koca derya deniz,
Ben sensizliğin kölesiyim…

Sevdalısı olduğum deniz önümde,
Görüyorum, esintisini kokluyorum.

Ne yüzebiliyorum içinde,
Ne de ayaklarımda ıslaklığı…

Söz söyleyecek oluyorum,
Söyleyemiyorum!

Ellim, ayağım bağlı, ağzım bağlı…

Kış oluyor, üşüyor denizim,
Yağmurlarda ıslanıyor.

Ben öylece bakarken parmaklıklar ardından…
Yaz geliyor,
tutsakGüneş çıkıyor, ısınıyor.
Sadece izliyorum, kıyısındaki zindanımdan.


Sürgündeki lider gibiyim anlayacağın,

Vatanımsın sen,
Biliyorum yerini oradasın,

Sızlayan burnumun direği gibi yakınsın
ve Adem’in elması kadar da
yasaksın.

Ne gelebiliyorum yanına, Ne de vazgeçebiliyorum…

[<] Çaresiz – 11. Bölüm || Çaresiz – 13. Bölüm [>]

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir