~Bundan bi cacık çıkmaz.

Kağıtları masaya doğru yavaşça attı. Ağır adımlarla sınıfın dışına doğru yürüdü, kapıyı açtı tam çıkacaktı ki durakladı. Hızla geri dönüp dosyayı yakaladı ve sayfaları çevirmeye başladı. Aniden durup tekrar okudu. Bir kaç sayfa geriye doğru çevirdi sonra tekrar ileri bunu bir kaç kez tekrarladıktan sonra yüzündeki ifade değişiverdi. Kapıdaki polise onu duyabilecek şekilde;

~Yeşim, bana bu Yeşim’i bulun!
~komserim hangi Yeşim?
~Yeşim, Yeşim Dengir.

Görevli polis koşar adım odadan çıktığında, ne Yeşim’in kim olduğunu ne de nerede bulacağını bilmediğini farketti. Hemen öğretmenler odasına doğru koştu…

Hızla içeriye girdi ama korkulu ifade yüzlerine işlemiş bir kaç erkek öğrenciden başka kimseyi göremedi.
Dışarı çıktı okulun etrafına bakındı ama kimi aradığını bile bilmiyordu.

***

Yeşim yakında ki ağaçlığa girmiş her zaman ki yerinde sigarasını yakmış, bir yandan içiyor bir yandan kendi kendine olanları düşünüyordu. Kubat`ta bazı farklılıklar olduğunu biliyordu ama bu kadar garip bir şey beklemiyordu. Hatta Kubat olduğuna bile emin değildi sadece içinden bir ses “Bunun nedeni Kubat” diyordu.

~ Nasıl bir orospu çocuğu bu? Neler oldu?

cevaplayamadığı bir sürü soru ve ağız dolusu küfürle başbaşaydi.

Sigarası bitmek üzereydi, derin bir nefes daha aldı ve sigarasını savurdu rastgele…

[...] Mahkum : Bölüm 3

Aşk denilen şeyi tatmıştı ama çok vahim bir durumda kendinden iki yaş büyük olan ve koruma evindeki en güzel kıza çarpılmıştı.
O bir şey söylediğinde sanki ona söylemiş sayıp yapmaya çalışması, her seferinde herkesten önce yerine getirmesine karşın, her deneme sonucunda gördüğü sert tepki ve itilmek onu bir nebze olsun yıldırmamıştı. Hiç umrunda değildi, isterse hiç güzel sözsöylemesin bu adını bilmediği duygu yetiyordu ona. Koşuyor, alıyor, geliyor, götürüyor, yapıyor, ediyor ve yine de ağır bir şekilde aşağılanıyor ama vazgeçmiyordu…
Bu nasıl bir şanstır ki bir gün, o güzel kız çağırdı Kubat’ı ve konuşmaya başladı…

“sen” dedi…
“yoksa sen bana aşık mısın?”

çok pis ve haince bir ifade vardı yüzünde, dalga geçiyordu….
“aşk, aşk mı?” diye mırıldandı ya da kimilerine göre hırıldama denilecek kadar garip bir ses çıkardı Kubat…

“evet bilmiyor musun, yoksa nasıl bir şey?? Sen hiç bir şeyden haberdar değil misin yoksa? sen şimdi gögüslerin , güzel bacağın ne demek olduğunu da bilmezsin? nasıl bir yaratıksın, sen nasıl bir ucubesin ? bir de bana aşık oluyorsun, kimsin ki sen?” sesinde öylesine aşağılayıcı öylesine bet bir ton vardı ki bunu Kubat bile farketmişti..

Daha Kubat herhangi bir şey söylemeden, sözlerine devam etti kız…

“Ama sana ufak bir iyilik yapabilirim, tabi istediklerimi yaparsan??? ne dersin pis ucube!!!” Evet, sonunda konuşma isteği, bu surata bakma cesareti göstermesinin nedeni belli olmuştu…
Tabii, en ücra köşede ve kimsenin onunla konuştuğunu görmeyeceği bir yerde…

Ufak bir duraksamanın ardından “cevap versene be salak!” kollarından tutmuş sirkeliyordu Kubat’ı. Kubat ise sanki hiç bir şey olmamış gibi, yere bakmaya devam ediyordu.
Sonunda vazgeçti ve bir sonuç vermeyeceğini anlayınca “sen bilirsin” diyerek eteğinin arka tarafında kalan ucunu beline sıkıştırıp döndü arkasını ve yürümeye başladı ki, Kubat hafifçe kafasını kaldırıp baktığında bacaklarını görsün. Belki onu kullanmasına izin verirdi.
Belki lanetolası isteklerini yerine getirirdi.
Henüz bir iki adım atmıştı ki arkadan bir adamı boğuyorlarmış gibi bir ses duyuldu…
“çok güzel…” anında durdu…

Yeşim…

Evet! Yeşim’di bu kızın adı. Yetiştirme yurduna ilk geldiği gün 7 yaşında idi. Annesi fahişelikten mezara, babası ise cinayetten cezaevine girdiği günlerde bu yurda gelmişti.
Geldiğinde Kubat ufaktı ama o günü de hatırlıyordu. Gayet sinir bozucu bir surat ifadesi ile herkesi bir anda etrafına toplamış ve yönetmeye başlamıştı.Etrafındakilerin hepsini garip tekliflerle kandırıyor ve istediklerini yaptırıyordu.. Kimi zaman kaybolan ders notları, kimi zamansa garip bir şekilde kaza geçiren öğretmenler, bakıcılar ve dahası…
Şimdi sırada Kubat vardı…
Onun için herşeyi herkesten önce yapan, Kubat…

O anda durdu Yeşim…
Ve “Hımm!!! demek ki büyümüşsün ufak piç… O zaman senden isteyeceğim ufak şeyi yapacaksın değil mi???”

[...] Mahkum : Bölüm 2
[...] Mahkum : Bölüm 4

Mide bulantısı gibi bir çok hamilelik belirtisini kendi kendine görüyordu. Korkuyordu ama zevk alıyordu bu durumdan… 8. ay sonunda karnı pek de şiş durmuyordu. Hatta çoğu kişi onun sadece biraz kilo aldığını bile düşünüyordu ki Eşref bu durumda bir gariplik olduğunu yavaş yavaş kavrıyordu… Biraz Emine ‘nin hareketlerini izledikten sonra farketmiş. Anında kararını vermiş ve uygulamaya geçmişti bile. Emine ‘yi yerlerde tekmeleye tekmeleye dövmüştü… Plan basitti; çocuk ölecek, Emine de ölecek. Ortada problem kalmayacaktı.
Fakat Tanrı “Kubat ‘ın da bu dünyada çekeceği dertler var” dercesine bir mucize göndermişti. Köy yerinden geçmesi neredeyse imkansız olan ambulans tarafından bulunmuştu…

Bu öylesine garip bir tesadüftü ki Eşref öldü sanıp bırakmış, saklamayıp bulunmasına izin vermişti. Aklınca zaten abisi olduğundan kimse ondan şüphelenmezdi. Sonunda yine kimse şüphelenmedi ve Emine Devlet Hastanesinde erken doğum yaptı…

Bu zor doğum onun tüm zor geçen hayatının zor biten bir finali gibiydi… 1 kilo ağırlığında bir erkek çocuğu olduğu söylendiğinde, Emine o kadar mutluydu ki ne yaşadıkları, ne çektiği acılar, ne de zor geçen doğum kalmıştı aklında. Müthiş bir huzur dolmuş ve oğlunu görür görmez “Kubat” diye seslenmişti. Bildiği ender kelimelerden biri olan Kubat’ ı oğluna seslenirken kullanmıştı. Nedeni de belliydi. Oğlu çok çirkindi…

Doğumdan kısa bir süre sonra ölen, yarım akıllı deli Eminenin oğlu Kubat yetiştirme yurduna verilmiş ve babasının aynı zamanda dayısı olduğunu bilmeden hayatını olabildiğince yaşamaya hazırlanıyordu…

Kubat…

Belli bir yuva altında yaşayacak olması onun açısından ileride çok avantajlı olacak gibi gözükürken, geçen yıllar yine onun karşısına tıpkı dünyaya gelişinde olduğu gibi bir çok sorunlar çıkartmaya başladı ve olası durumlar ortaya birer birer dökülmeye başladı…

Ve Kubat geçen yılların ardından 15 yaşına gelmişti..

Bu geçen 15 sene içerisinde sırf çirkinliği yüzünden belki de, hiç de o kadar iyi karşılanmamıştı.. En ufak şeylerde bakıcılardan yediği dayaklar, bir arkadaş grubuna katılmaya çalıştığında dışlanması ve tek başına kalışı onun için ayrı bir yarayken, son zamanlarda adını bilmediği bir kalp çarpıntısı sarmıştı bedenini…

Devam Edecek…

[...] Mahkum : Bölüm 1
[...] Mahkum : Bölüm 3

Gidilen yolda emin ve hedefe doğru kararlı adımlar…
Üçünün de yüzünde en ufak bir tebessüm yoktu, aksine nefret ediyorlardı herşeyden…

En sağdaki Esmer ve bıyıklı olan Hüseyin;
28 ‘inde olmasına rağmen en az 35 gösteriyordu.

Eskimiş ve sıkılmış bedeni. İki çocuklu bir ailenin küçük oğluydu…

İlkokul ve ortaokulu okuduktan sonra, liseyi zorla bitirmiş ve okumaya devam etmemişti.
Nasıl olduğunu o da bilmese de, bir şekilde o da buraya düşmüştü…

Ablası ilkokul bittikten sonra “kız dediğin daha fazla okumaz” düşüncesine sahip babası tarafından ,1 sene içinde söz nişan nikah yapılıp “Er” evine yollanmıştı.. Evlendiğinde daha 13 yaşına yeni basmıştı…
Koca dayağına dayanamayıp 15 yaşında baba evine dönmüştü…
O da, 8-9 sene sonra babasının kahvede okey taşlarından kaynaklanan bir kavgadan sonra kaybettikleri babasının ardından dul kalan annesi gibi küçük erkek kardeşinin eline bakmaya başlamıştı.
Hüseyin, babası öldüğünde 20 yaşına basmış ve iş aramaya koyulmuştu. Bir çok işe girip çıktıktan sonra tesadüfen bir tanıdık aracılığıyla en son kendini burda bulmuştu. O günden bu yana tam 6 sene geçmişti. Artık Hüseyin tecrübeliydi, kıdemliydi…

Soldaki Ferit;
Hüseyin kadar kumral ama ona nazaran daha uzun ve geniş omuzluydu. O Hüseyine göre yeni sayılırdı…
Daha üçüncü senesiydi ve hala öğreneceği çok şey vardı…

Ferit de 3 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuydu. Kendinden başka bir kız bir erkek, 2 kardeşi daha olduğu hiç aklından çıkmamıştı. Hele ki ortanca olan kız kardeşini asla unutamıyordu. Hep o lanet günler aklına geliyordu. Kardeşinin tecavüze uğraması ve bu yüzden kendinin hep boynu bükük gezmesi, hiç kafasını kaldıramaması, bir çok kişinin ona yaptığı telkinlere rağmen değişmemişti… O hep başı önde yürürdü… Hep utanırdı çevresinden ama o çatık kaşların altından öyle kin dolu, öyle öfke dolu bakardı ki üstleri bile ona bir görev verirken tereddüt ederdi…
Ferit ise tam tersine saygılı ve kendini bilen bir kişiliğe sahipti…

Adımlar git gide daha bir yankılanıyordu sanki..

ve Kubat…

O soğuk koridorda diğer iki kişi kadar kararlı adımlarla ve çatık kaşlarla ilerliyordu. Kubat ismini ona doğumdan 3 ay sonra ölen annesi vermişti.

*****

Zor bir doğumdu onun için. Özağabeyi tarafından tecavüze uğramasının yanında hamileliğini uzun süre gizlemeye çalışmıştı Emine. Çok farklı idi bir yavru sahibi olmak. Gerçi tam anlamını bilmiyordu ama yine de kendini anne hissediyordu yarım akıllı Emine… Köylüleri hep böyle tanırdı onu, böyle seslenirdi. 8 yaşında geçirdiği yüksek ateş ve köy yerindeki karacahil şartlarda anca yaşatılabilmişti.

Belki doğru müdahale onun hayatını çok daha güzel kılardı, ama…

23 yaşında, az bir kaç kuruş harçlık çıkartıp evine yük olmamaya çalışıyordu yarım akıllı Emine…
Köy ahalisi için bir el ayaktı aslında. Elektrik, temizlik, hamallık, çıraklık, manavlık ve daha bir sürü iş. Kimbilir neler yapardı yaşasaydı, neler denerdi?

Ama şansızdı…

[...] Mahkum : Bölüm 2