Dile kolay 26 sene önce baÅŸladı seninle arkadaÅŸlığımız…
Ben küçüktüm, sen daha küçüktün…
Beraber ağlayıp, beraber gülmeye başlayalı ne çok zaman olmuş değil mi?

Az yemedik birbirimizi…

Sen suçlu olduğunda ben, ben suçlu olduğumda sen dayak yedin.

Bir lokma ekmeği paylaştığımız zaman da oldu,
Koca tencere yemeÄŸi paylaÅŸamadığımız zaman da…

Sokakta da, evde de hiç sakınmadık birbirimizden desteÄŸi…
Aramızdaki tartışmalara karışana kolkola verip “Sen karışma biz kardeÅŸiz!” demeyi de bildik…
DiÄŸeri zordayken koÅŸup yok yere dayağı da beraber yedik…

Güldük… AÄŸladık… Küstük… Barıştık…

Kimi zaman kavga edip 5 dakka sonra kan revan içinde oyuna devam ettik…
Kimi zaman Anne-Babamızın harçlık verip diÄŸerine söyleme dediÄŸinde koÅŸa koÅŸa haber verdik birbirimize…
“Olm koÅŸ lan bana para verdiler sen de al!”

Ä°ÅŸte birader, eÅŸek kadar olduk…

Ä°yi ki doÄŸdun KardeÅŸim…
Ä°yi ki doÄŸdun Ceyhun KaloÄŸlu…
Ä°yi ki doÄŸdun en uzun süreli arkadaşım…

Nice mutlu yıllara…